Kanjon Tare, kao jedinstvena pojava po svojoj dubini od 1000m, a mestimično i 1300 m, svrstava se odmah iza Velikog kanjona reke Kolorado u SAD-u. Tara, koja na svom kraju čini sastavnicu Drine, zajedno sa rekom Pivom,ima tok dug 150 km, a plovna je 95km. Na delu toka kroz Nacionalni park “Durmitor”, Tara ima prosečan pad od 3.6 m/km, usled čega postoje brojni vodopadi – bukovi i brzaci koji svojom jedinstvenom pojavom upotpunjuju ovaj jedinstveni ambijent.
Čitavim tokom Tara dobija značajne količine vode od brojnih vrela i nekoliko pritoka. Najvažnije pritoke na levoj strani su joj Ljutica i Sušica, a najvažnije desne pritoke su Vaskovačka reka i Draga. Među njima je svakako najpoznatije vrelo Bajlovića sige, izvor na levoj obali Tare, izdašnosti više stotina litara u sekundi, kod koga se voda koja izvire iz jezera u pećini Bučavica stropoštava u Taru sa visine od preko 30 i na dužini od oko 150 metara. Od mnoštvo osobenosti Tare posebno mesto zauzimaju njeni bukovi.
Zbog kvaliteta svoje vode i jedinstvenog eko-sistema, Tara je 1977.godine uvrštena u program “Čovek i biosfera“ i upisana u ekološki rezervat biosfere sveta, čime je zaštićena međunarodno usvojenom konvencijom.
Flora reke Tare je uspela da sačuva brojne vrste biljnog sveta koje vode poreklo još iz daleke prošlosti.Ono što je najinteresantnije, mnoge od ovih vrsta su uspele da sačuvaju svoja iskonska obeležja karakteristična za daleku prošlost. Osim ovih vrsta, biljni svet u kanjonu se karakteriše šumama različitih vrsta: cera, jasena, bukve, crnog jasena i breze. Veliki deo kanjona obrastao je pojedinim stablima četinara, a među njima posebno mesto zauzima crni bor. Najinteresantniji oblici crnog bora su oni koji su pričvršceni žilama za golu kamen-liticu i nadneseni nad sam ambis. Najpoznatiji lokalitet, nalazi se u kanjonu, u mestu zvanom Crna poda. Crna poda su proglašena za strogi prirodni rezervat. Tu su borovi visoki i do 50 metara, a  stari i do 400 godina.
Masivi kanjona pružaju izvanredne uslove za život divokoza. To neposredno susedstvo planine i kanjona, pruža mogućnost sezonskih kretanja, zimi sa hladnih visina u župske kanjone, a leti obratno, iz kanjona prema vrhovima Durmitora. Divokoza je, inače, stanovnik planinskih visina i strmina i lako se kreće po kamenjarima stenama i planinskim kanjonima. Osim divokoze, kao redovni stanovnici kanjonski prostora javljaju se srna i divlja svinja. Tara je bogata i ribom. U njenom slivu živi pastrmka potočara, mladica, lipljen, klijen, skobalj i dr.
U mjestu Djurdjevića Tara nalazi se veliki most, čija je gradnja počela 1938. a završena 1940. godine. Ovaj most je vremenom postao jedan od simbola ove reke. Iako sagradjen ljudskom rukom, svojom idealnom linijom koja kad se posmatra iz visine izgleda kao jedna od Tarinih krivina na njenom dugom putu, uklopio se u ovaj prirodni ambijent kao da je i on sam građen moćnim prirodnim uticajima. U toku Drugog svjetskog rata je srušen da bi 1946. ponovo bio obnovljen. Dužina mosta iznosi 154 metra, a na najvisem luku dostiže visinu od 135 metara od Tarinih obala.
Sve ove lepote i znamenitosti Suze Evrope ne znače nista dok bar jednom ne osetite hladnoću i ukus čiste vode tarske, dok ne čujete huk njenih brzaka ili uživate u pogledu sa litica njenog kanjona. A kad se sve ili bar deo toga doživi, ostaje se večno zaljubljen u Taru.